Polowanie zbiorowe w młodym lesie
Nazywam się Laurenz. Dorastałem między wzgórzami Eifel a ogromnymi odkrywka mi węgla brunatnego w Nadrenii – wyrobiskami sięgającymi po horyzont. To jest moja historia.
Zrekultywowane krajobrazy, młode łowiska i intensywne chwile łowieckie
Nazywam się Laurenz. Dorastałem między wzgórzami Eifel a ogromnymi odkrywkami węgla brunatnego w Nadrenii – wyrobiskami sięgającymi po horyzont.
Ten krajobraz nieustannie się zmienia. Odkrywki przesuwają się metr po metrze. Tam, gdzie dziś jeszcze wydobywa się ziemię, wkrótce powstają pola lub lasy. Proces ten nazywa się rekultywacją. A tam, gdzie wraca las, pojawia się również zwierzyna.
Te młode łowiska są czymś wyjątkowym. Wymagają odpowiedzialności, ale oferują też niepowtarzalne przeżycia łowieckie.
To jest moja historia.
Przygotowanie do polowania zbiorowego
Droga na stanowisko jest błotnista. Mokra ziemia, śliskie liście. Idę zdecydowanym krokiem, ale bez pośpiechu. Polowanie zbiorowe nie oznacza chaosu – oznacza gotowość jeszcze zanim wszystko się zacznie.
Moja pomarańczowa odzież sygnalizacyjna wyraźnie odcina się od szarego, zimowego lasu. Tak właśnie powinno być. Bezpieczeństwo jest najważniejsze podczas polowań zbiorowych.
Mój ambon stoi stabilnie. Szybka kontrola, pewny chwyt – dopiero potem wchodzę na górę.
Zostawiam moją drahthaar Paulę, młodą samicę, u podstawy stanowiska. Spokojna i skupiona czeka na swoją kolej.
Stanowisko: przegląd i koncentracja
Po zajęciu miejsca mam doskonały widok:
po lewej przecinka, po prawej gęsty młodnik, pomiędzy nimi jeżyny.
Typowe miejsce przejścia – zwierzyna może pojawić się w każdej chwili.
Teraz liczy się pełna koncentracja. Obserwowanie każdego ruchu, kontrolowanie tych samych linii raz po raz. Wszystkie zmysły są wyostrzone.
Bez psów nie ma sukcesu
Polowanie zbiorowe nie opiera się na strzelcach, lecz na tych, którzy wprawiają zwierzynę w ruch.
Psy wykonują kluczową pracę: odnajdują zwierzynę i wypychają ją, pracując głosem.
Krótko mówiąc: bez psów nie ma sukcesu.
Amunicja do polowania zbiorowego: GECO Softpoint .308 Win.
Rozpoczyna się pędzenie. Zajmuję miejsce i ładuję broń.
Mój wybór to GECO Softpoint w kalibrze .308 Winchester.
Ten pocisk półpłaszczowy oferuje dokładnie te cechy, które cenię przy polowaniu na zwierzynę płową:
pewne działanie w ogniu
dobra penetracja
wysokie prawdopodobieństwo przestrzału
wyraźne ślady postrzałowe
Ważna jest dla mnie również umiarkowana degradacja tuszy, ponieważ sam przetwarzam pozyskaną zwierzynę.
Początek pędzenia
Spuszczam Paulę. Natychmiast wchodzi w gęstwinę.
Sarna się zrywa – najpierw widoczna, potem prowadzona głosem znika w pędzeniu. W każdym jej szczeknięciu słychać czystą pasję.
W oddali rozlega się strzał. Chwilę później głos psa milknie. Jeden z myśliwych miał powodzenie.
Słychać kolejne psy. Najpierw daleko, potem coraz bliżej. Głosy naganiaczy niosą się przez las.
Mój wzrok nieustannie wraca do tych samych miejsc: przecinki, skraje drzewostanu, luki.
Decyzja w ułamku sekundy
Nagle – ruch po prawej stronie.
Dzik przecina przecinkę.
Za krótko. Za mało wyraźnie. Brak pewnego rozpoznania.
Zachowuję spokój. Nie strzelam.
Podczas polowania zbiorowego nie ma miejsca na ambicję. Jeśli sytuacja nie jest klarowna, palec pozostaje poza językiem spustowym – niezależnie od emocji.
Część większej całości
Psy zbliżają się, a potem mijają moje stanowisko.
Taki ruch w lesie to wyjątkowa sytuacja. Stajesz się częścią współdziałania zwierzyny, psów i ludzi.
A jednocześnie jesteś sam na stanowisku – odpowiedzialny za każdą decyzję.
Koniec pędzenia
Powoli wszystko cichnie.
Głosy oddalają się, psy znikają. Do lasu wraca spokój.
Spojrzenie na zegarek potwierdza: pędzenie dobiegło końca. Broń rozładowana.
Rozładowuję broń i schodzę z ambony. Paula wróciła i spokojnie siedzi obok mnie.
Czekamy na prowadzącego polowanie.
Pokot i zakończenie
Intensywne polowanie dobiegło końca – sygnał „Halali”.
Paula i ja czekamy na pokot i wspólne spotkanie po polowaniu.
Gorąca zupa, trzaskający ogień i opowieści innych myśliwych kończą ten dzień.
Dzień, który pozostanie w pamięci.
