Polowanie z naganiaczami
Nazywam się Laurenz. Dorastałem pomiędzy szczytami Eifelu a wielkimi kopalniami odkrywkowymi rejonu węgla brunatnego w Nadrenii – kopalnie rozciągające się tak daleko, jak sięga wzrok. Kopalnie odkrywkowe się przemieszczają. Metr po metrze. Tam, gdzie dziś była kopalnia, w krótkim czasie powstaje pole uprawne lub las – rekultywacja. Tam, gdzie powraca las, czeka zwierzyna. Rekultywowane krajobrazy są niezwykle młode i niosą ze sobą odpowiedzialność, ale także radość z polowania dla myśliwego.
Oto moja historia:
Droga do mojego stanowiska jest błotnista. Mokra ziemia, śliskie liście. Idę szybkim krokiem, ale bez pośpiechu. Polowanie z naganką nie oznacza pośpiechu, lecz dobre przygotowanie się, zanim jeszcze się zacznie.
Pomarańczowa odzież wyraźnie wyróżnia się na tle ponurego zimowego lasu. Dokładnie tak powinno być. Ponieważ bezpieczeństwo jest nadrzędną zasadą podczas polowań z naganką. Moje stanowisko do polowania z naganką stoi stabilnie. Krótki dotyk drewna, jedno potrząśnięcie, zanim wejdę na górę.
Moja suczka rasy niemiecki szorstkowłosy, Paula, zostaje u dołu przy stanowisku. Tam cierpliwie czeka na swoją kolej.
Polowanie z naganką – bez psów nie ma sukcesu łowieckiego
Po dotarciu na górę mam doskonały przegląd sytuacji: po lewej polana, po prawej gęsty las, a pomiędzy nimi zarośla jeżyn. Obszar, w którym w każdej chwili może pojawić się zwierzyna. Oznacza to, że przez każdą sekundę naganki trzeba być czujnym, a wszystkie zmysły są wyostrzone.
Polowanie z naganiaczami nie opiera się na strzelcach, lecz na tych, którzy w ogóle wprawiają zwierzynę w ruch. Psy wykonują dla nas podstawową pracę: wyszukują zwierzynę i głośno ją wypłaszają. Krótko mówiąc, bez psów nie ma sukcesu na polowaniu.
Amunicja do polowania z naganiaczami: GECO Softpoint .308 Win.
Za chwilę rozpocznie się naganiawka, zajmuję pozycję na stanowisku i ładuję karabin.
Wybieram amunicję GECO Softpoint w popularnym kalibrze .308 Win.
Ten pocisk z częściową powłoką ma wszystkie cechy, które cenię podczas polowania na skryte zwierzęta płowe: dobre natychmiastowe działanie, silne działanie w głąb, wysokie prawdopodobieństwo trafienia, obfite ślady po zwierzynie. Ważne jest dla mnie również umiarkowane pogorszenie jakości mięsa, ponieważ zawsze sam wykorzystuję upolowaną zwierzynę.
Podczas polowania z naganiaczami nie ma miejsca na fałszywą próżność
Zapinam Paulę. Ta od razu kieruje się w stronę zarośli i goni sarnę – najpierw widoczną, a potem słyszaną po śladach w kierunku naganiaczy. W każdej „chwili” czysta pasja. Strzał z karabinu w oddali, uciszanie się odgłosów. Jeden z moich towarzyszy polowania miał szczęście upolować tę sarnę.
Słychać kolejne szczekanie psów. Najpierw z daleka, potem coraz bliżej. Głosy i okrzyki naganiaczy przedzierają się przez las.
Wciąż ponownie spuszczam wzrok na te same linie. Polana, skraj lasu, przerwy w drzewostanie. Po prawej cień. Przez polanę przebiega locha. Za krótko, za niecelnie, brak wyraźnego namierzenia. Żadnego strzału.
Podczas polowania z naganką nie ma miejsca na fałszywą próżność. Jeśli nie jest to odpowiedni moment, palec pozostaje na spustie, bez względu na to, jak bardzo łowcza gorączka napędza pragnienie zdobyczy.
Część wielkiej całości
Szczekanie psów zbliża się, mija nas. Taki ruch w lesie to absolutnie wyjątkowa sytuacja. Jesteśmy częścią wielkiego ruchu zwierzyny, psów i ludzi.
Jesteś w samym środku tego wszystkiego, a jednocześnie na swoim stanowisku zdany tylko na siebie. I w pewnym momencie wszystko cichnie. Głosy stają się cichsze, odgłosy psów znikają w oddali. W lesie znów zapada cisza. Spojrzenie na zegarek zdradza mi, że polowanie dobiegło końca. Cisza po polowaniu.
Halali i zbieranie upolowanej zwierzyny
Rozładowuję broń i schodzę z stanowiska. W międzyczasie wróciła też Paula i czekamy na naszego przewodnika.
Ekscytujące polowanie dobiegło końca – halali. Paula i ja cieszymy się teraz na miłe spotkanie przy zbieraniu upolowanej zwierzyny.
Gorąca zupa, trzaskający ogień i opowieści innych myśliwych dopełniają ten dzień polowania. Pozostanie on w miłej pamięci.
Tekst: Marlon Santoro
Zdjęcia: Martina Rohn
